Remember that moment in class? Knees weak, arms heavy, one shot, Mom’s spaghetti? When you stepped out in front of all your gaping classmates, the single sheet of paper with your notes trembling in your hands? And then it was go time, and you had to present. To show whatever you were meant to learn and, ideally, be a good showman, too. I used to hate it, and then, with practice, I started to love it. At university it was even better because my studies allowed me to talk about whatever the fuck I wanted, so I got to talk about topics that I was actually passionate about. I had to graduate eventually though, and enter ‘real life’. But what sort of ‘real life’ is even worth living if it doesn’t involve showcasing weird-but-fascinating stuff? So, now I’m here. With my own little space on the Internet, giving it a go once again. Sharing things that interest me and writing and taking pictures. Being outside, because just having a blog alone isn’t enough, I have to try to make it a ‘thing’ as well. We’ll see. In any case, this is me, this is my stuff and have fun, I guess.
Kannst du dich noch an diesen Moment in der Schule erinnern? Ich will der Allerbeste sein, wie keiner vor mir war, wir vertrauen auf unseren Mut, ich lern von dir und von mir? Wenn du dich vor deine Klassenkameraden stellen musstest, mit einem einzelnen Blatt Papier mit deinen Notizen in der zitternden Hand? Und dann ging’s schon los, du musstest präsentieren. Zeigen was du gelernt haben solltest, und idealerweise noch gut dabei rüberkommen. Ich hab’s früher gehasst, aber später, mit viel Übung, fand ich’s dann geil. An der Uni war’s noch besser, weil mein Studiengang mir es erlaubte über alles zu erzählen was ich wollte, also auch Themen für die ich eine große Leidenschaft hatte. Aber irgendwann war’s dann auch Zeit für den Abschluss und es hieß ab ins ‘richtige Leben’. Aber was für einen Sinn hat schon ein ‘richtigen Leben’ in dem man nicht komische-aber-faszinierende Dinge darbieten kann? Deswegen bin ich jetzt hier. Mit meiner eigenen kleinen Ecke im Internet, einem erneuten Versuch. Um Dinge zu teilen, die mich interessieren, um zu schreiben und Fotos zu machen. Um draußen zu sein, weil ein Blog alleine nicht reicht, ich muss versuchen ein ‘Ding’ daraus zu machen. Mal sehen. Jedenfalls, hier bin ich, das ist mein Zeugs und viel Spaß, denke ich.
Pamiętasz tę chwilę w szkole? Boisz się, więc będzie tak, słabe życie, słaba śmierć, wszystko w twoich rękach, lecę bo chcę? Kiedy musiałeś stanąć przed ludźmi w klasie, trzymając trzęsącą się ręką pojedynczy arkusz papieru ze swoimi notatkami? I wtedy padało hasło startu i musiałeś prezentować. Pokazać to, czego pownieneś był się nauczyć, a najlepiej jeszcze dobrze przy tym wypaść. Wcześniej to nienawidziłam, a później, z czasem i praktyką, zaczęłam uwielbiać. Na uczelni było jeszcze lepiej, bo mogłam opowiadać o czym tylko chciałam, zatem też o sprawach, którymi się pasjonowałam. No ale studia się skończyły i trzeba było zacząć ‘prawdziwe życie’. Ale jaki jest sens w ‘prawdziwym życiu’, w którym nie można eksponować dziwnych-acz-fascynujących rzeczy? Więc znalazłam się tutaj. W swoim małym kąciku internetu, po raz nie wiem który. Żeby dzielić się ciekawymi rzeczami, pisać i robić zdjęcia. Żeby być na zewnątrz, bo oczywiście nie wystarczy zacząć bloga, tylko musi się kryć za tym jakaś ‘idea’. Zobaczymy. Tak czy inaczej, to jestem ja, to są moje rzeczy i miłej zabawy, tak sądzę.
Outside Max 